مىكرد . همين كه از جهان رفت ، پس از او پسرش ، اسماعيل ، به فرمانروائى رسيد . پسرش بىخرد بود و ديوانگى بسيار از او سر مىزد تا جائى كه ادعا كرد كه قرشى و از بنى اميه است . و به نام خويش خطبه خلافت خواند ، و خود را به لقب « هادى » ملقب ساخت . عم او ، ملك عادل ، كه اين خبر را شنيد ، بدش آمد و ناراحت شد . از اين رو ، در نامه‌اى كه به وى نگاشت سرزنش و توبيخش كرد ، و به او دستور داد كه به نسبت درست خويش برگردد ، و - كارهائى را كه مايه خنده مردم مىشود ، ترك گويد . ولى او به اندرزهاى عموى خويش توجهى نكرد و از راهى كه در پيش گرفته بود برنگشت و به همان حال باقى ماند . علاوه بر اين ، با سرداران و سپاهيان خويش نيز بدرفتارى مىكرد . آنان نيز به ستوه آمدند و بر او شوريدند و خونش را ريختند و پس از او اميرى از مملوكان پدرش را به فرمانروائى برگزيدند .